'Buzz marketing is het creëren van mond-op-mondreclame' las ik dit weekend in een artikel in job@. Mond-op-mondreclame is zeker handig voor tandpastaproducenten, maar voor andere toepassingen smaakt het onfris.
Of toch niet? Taalpost schreef er ooit het volgende over:
Mond-tot-mondreclame' is 'reclame die van mond tot mond gaat', ook wel 'mondreclame' genoemd. Soms wordt foutief van 'mond-op-mondreclame' gesproken, waarschijnlijk vanwege verwarring met 'mond-op-mondbeademing'. Daar is het voorzetsel 'op' wél terecht gebruikt; een hulpverlener houdt zijn mond immers óp die van het slachtoffer.
Het eigenlijk onjuiste 'mond-op-mondreclame' komt in de praktijk zo vaak voor dat Koenen (1999) en Van Dale Hedendaags Nederlands (2002) het opnemen als variant van 'mond-tot-mondreclame' en 'mondreclame'. De overige hedendaagse woordenboeken vermelden 'mond-op-mondreclame' niet; 'mond- tot-mondreclame' heeft daarom nog altijd de voorkeur.